آژانس ايران خبر
Monday, 09 January 2017 13:55

یادداشتی از آتنا فرقدانی

 

آژانس ايران خبر :95/10/20
20 دی ماه یاد آور خاطره ای است که تنها به دلیل انتشار ویدیویی که در آن از ضرب و شتمم به دلیل کشیدن نقاشی روی لیوان های کاغذی در سلول انفرادی، سخن گفته بودم؛ به طور ناگهانی به دادگاه احضار و با ضرب و شتم پیش چشمان خانواده ام در حالی که مادرم فریاد می کشید دخترم رو نزنید و پدرم به گریه افتاده بود؛ به زندان مخوف قرچک منتقل شدم و هرگز گمان نمی کردم دیگر به خانه بازگردم...!اردیبهشت 1395 با حمایت های "انجمن کاریکاتوریست های امریکا CRNI, نیک آهنگ کوثر و بسیاری از هنرمندان عزیز، سازمان ها و مدافعان بین المللی حقوق بشر و با حمایت های بسیاری از فعالان مدنی و سیاسی داخل کشور که به دلایل امنیتی از ذکر نام آنها معذورم و حمایت های هموطنان عزیزم در ایران و خارج از کشور"، به آغوش خانواده و جامعه بازگشتم.اما آنچه قابل بازگشت نیست؛ نشخوار مداوم تک تک عناصری در ذهن است که بعد از زندان معنایی متفاوت و گاه هولناک به خود می گیرند؛ هم چون یک"لیوان کاغذی" که بسیاری را چون عطر چای، جانشان را گرم می کند، اما برای من دیدنش وجودم را سراسر خشم...! و یاد کسانی دایما برایم زنده می شود که چون دایره های سفید لیوان های کاغذی، روزها و عقربه های ساعت را به تکرار، بی نام و نشان در زندان دور می زنند...! فراموششان نکنیم دایره های بی نشانی چون: "فهیمه اعرفی، مریم اکبری منفرد، الهام برمکی، بهناز ذاکری، فاطمه مثنی، رویا صابری نژاد، زهرا زهتابچی، مریم نقاش زرگران،ریحانه حاج ابراهیم دباغ، مرجان داوری، نازیلا حمیداوا و.................!».

https://telegram.me/Iran_news_ajancy



كامنتهاى شما

لطفا فيلدهاي ستاره دار را پر كنيد!

وارد كردن كد HTML قابل قبول نيست!